Dwudziesta Trzecia Niedziela Zwykła

Są takie sytuacje, kiedy widzimy, że ktoś idzie w złą stronę. Wiemy, że robi coś, co go niszczy. Widzimy, że rani siebie albo innych. I wtedy pojawia się bardzo wygodna myśl: „To nie moja sprawa”. Przecież łatwiej nic nie powiedzieć. Nie narazić się. Nie wejść w konflikt. Zostawić człowieka z jego problemem.

Tymczasem dzisiejsze słowo Boże mówi coś zupełnie przeciwnego: czasami milczenie nie jest miłością. Czasami miłość musi mieć odwagę powiedzieć prawdę.

Bóg mówi do Ezechiela: „Ciebie, o synu człowieczy, wyznaczyłem na stróża domu Izraela”. Stróż to ktoś, kto patrzy dalej niż inni. Ktoś, kto pierwszy zauważa niebezpieczeństwo. I właśnie dlatego ma obowiązek ostrzec.

Wyobraźmy sobie człowieka stojącego na straży miasta. Widzi, że zbliża się niebezpieczeństwo. Czy może powiedzieć: „Nie będę krzyczał, bo jeszcze ktoś się na mnie obrazi”? Nie. Jeżeli widzi zagrożenie, jego zadaniem jest ostrzec.

Podobnie jest w wierze. Chrześcijanin nie jest człowiekiem, który tylko pilnuje własnego zbawienia. Bóg daje nam siebie nawzajem. Czasami stawia nas obok człowieka, któremu trzeba powiedzieć: „Zatrzymaj się. To cię niszczy. Wróć”.

Ale jest tutaj coś bardzo ważnego. Upomnienie chrześcijańskie nie może być wyładowaniem własnej złości. Nie chodzi o to, żeby komuś udowodnić, że jest gorszy od nas. Nie chodzi o triumf: „A nie mówiłem?”. Nie chodzi o osądzenie człowieka.

Święty Paweł daje nam klucz: „Nikomu nie bądźcie nic dłużni poza wzajemną miłością”. Dlatego prawda bez miłości może zranić, a miłość bez prawdy może stać się obojętnością.

Jezus mówi jeszcze bardziej konkretnie: „Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”. Zauważmy: w cztery oczy.

Nie przez telefon do pięciu osób. Nie na grupie internetowej. Nie przez opowiadanie wszystkim dookoła. Nie przez publiczne zawstydzenie.

Najpierw idź do człowieka.

To jest niezwykle trudne, bo łatwiej mówić o kimś niż rozmawiać z nim. Łatwiej zrobić komuś opinię niż zapytać: „Co się z tobą dzieje?”. Łatwiej powiedzieć: „On zawsze taki był” niż spróbować uratować relację.

Jezus pokazuje jednak drogę: najpierw spotkanie. Rozmowa. Prawda. Miłość. Dopiero potem kolejne kroki, jeśli człowiek nie chce słuchać.

I jeszcze jedno: Jezus mówi „pozyskasz swego brata”. Nie mówi: „pokonasz go”. Nie mówi: „udowodnisz mu winę”. Mówi: „pozyskasz swego brata”.

To zmienia wszystko.

Bo celem chrześcijańskiego upomnienia nie jest zwycięstwo nad drugim człowiekiem. Celem jest jego ocalenie.

Ezechiel nazywa proroka „stróżem”. A stróż nie stoi na murze po to, żeby patrzeć, jak ktoś ginie. Stoi po to, żeby krzyczeć, kiedy widzi niebezpieczeństwo.

Może więc dzisiejsze słowo pyta każdego z nas: czy jestem człowiekiem, który potrafi jeszcze upomnieć z miłością?

Może jest ktoś bliski, komu trzeba coś powiedzieć. Może dziecko. Może przyjaciel. Może współmałżonek. Może ktoś, za kogo od dawna się modlimy. Ale może najpierw trzeba zadać sobie pytanie: czy ja naprawdę chcę jego dobra? Czy chcę go uratować, czy tylko chcę mu powiedzieć, że mam rację?

Bo można mieć rację i jednocześnie nie mieć miłości.

Psalm dzisiaj przypomina: „Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie”. I być może to jest najtrudniejsze upomnienie ze wszystkich: pozwolić, żeby Bóg upomniał najpierw mnie.

Zanim powiem komuś: „Zmień swoje życie”, muszę pozwolić Bogu zapytać: „A co ty powinieneś zmienić?”.

Zanim zacznę naprawiać innych, trzeba pozwolić Chrystusowi dotknąć własnego serca.

Bo każdy z nas potrzebuje czasem człowieka, który przyjdzie i powie: „Zatrzymaj się”. Każdy potrzebuje kogoś, kto nie będzie bał się powiedzieć prawdy. Ale potrzebujemy też ludzi, którzy powiedzą tę prawdę z miłością, a nie z pogardą.

I dlatego Jezus kończy dzisiejszą Ewangelię słowami, które brzmią jak obietnica: „Gdzie dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”.

To znaczy, że nawet trudna rozmowa może stać się miejscem obecności Chrystusa. Jeżeli spotykamy się nie po to, żeby się zniszczyć, ale żeby ocalić człowieka, Jezus jest pośród nas.

Może więc warto dziś zamiast modlić się: „Panie, zmień tego człowieka”, powiedzieć:

„Panie, daj mi odwagę mówić prawdę z miłością. Daj mi pokorę, abym najpierw pozwolił Tobie zmienić moje serce. I spraw, abym nigdy nie przechodził obojętnie obok człowieka, którego mogę jeszcze pomóc ocalić.”

Bo czasem największym aktem miłości nie jest powiedzieć: „Nic mnie to nie obchodzi”.

Czasem największym aktem miłości jest podejść, spojrzeć człowiekowi w oczy i powiedzieć: „Bracie, siostro – zatrzymaj się. Nie chcę cię osądzać. Chcę cię ocalić.”